Εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Σταμούλη Α.Ε. το βιβλίο του Αναπληρωτού Καθηγητού του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ζέρβα Γιώργου “Τα Ανόργανα Στοιχεία στη Διατροφή των Μηρυκαστικών Ζώων”.
Για την άριστη λειτουργία ενός ζωικού οργανισμού απαιτείται μια ελάχιστη, σε σχέση με άλλα θρεπτικά συστατικά, ποσότητα από τα θεωρούμενα ως απαραίτητα ανόργανα στοιχεία, η οποία εξασφαλίζει την υγεία και την παραγωγικότητα των ζώων.
Με τη συνεχή έρευνα που διεξάγεται στον τομέα των ανόργανων στοιχείων, ο αριθμός των απαραίτητων στοιχείων διευρύνεται και σ’ αυτό έχει συμβάλει αφ’ ενός μεν η βελτίωση των συνθηκών διεξαγωγής των σχετικών πειραμάτων, αφ’ ετέρου δε η σύγχρονη τεχνολογία με όργανα ακριβείας τα οποία επιτρέπουν τον προσδιορισμό πολύ χαμηλών συγκεντρώσεων στις τροφές και τους ιστούς των ζώων. Ταυτόχρονα αναπτύσσονται και εξελίσσονται συνεχώς μέθοδοι ταχύτερης και ασφαλέστερης διάγνωσης υποκλινικών και κλινικών συμπτωμάτων, που προκαλούνται από τις πενίες των διαφόρων στοιχείων, παρά το γεγονός ότι οι μεταβλητές που επηρεάζουν την εκδήλωση των παθολογικών αυτών συμπτωμάτων είναι πολλές και σύνθετες.
Η συσχέτιση μεταξύ του επιπέδου ενός στοιχείου σ’ έναν ζωικό οργανισμό ή σ’ ένα σιτηρέσιο και της εκδήλωσης των συμπτωμάτων μιας πενίας δεν είναι πάντα θετική ή υψηλή, γεγονός που αντανακλά ίσως την ανεπάρκεια των διαθέσιμων σήμερα μεθόδων προσδιορισμού της βιοδιαθεσιμότητας των ανόργανων στοιχείων κατά τρόπο ικανοποιητικό, ή ακόμα και τη μεγάλη παραλλακτικότητα που υπάρχει στις ανάγκες των ζώων, αφού αυτές επηρεάζονται από έναν αριθμό παραγόντων όπως το γενετικό υλικό, τη διατροφή, τον τρόπο διαχείρισης, το περιβάλλον κ.α.
Αν και δεν υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία από τα οποία να μπορούν να εκτιμηθούν οι οικονομικές απώλειες που προκαλούνται στην Ελλάδα ή αλλού από τις πενίες των ανόργανων στοιχείων στα αγροτικά ζώα, είναι εν τούτοις γνωστό και καθολικά αποδεκτό ότι ένας αριθμός προβλημάτων υγείας, με υποκλινικά ή κλινικά συμπτώματα και η, κατά ένα ποσοστό, μειωμένη παραγωγικότητα των ζώων, οφείλεται στις πενίες, είτε αυτές είναι πρωτογενείς είτε δευτερογενείς.
Γι’ αυτό η επικρατούσα, τις τελευταίες δεκαετίες, άποψη είναι ότι η πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος είναι η πρόληψη των πενιών με μεθόδους που αναπτύσσονται και βελτιώνονται συνεχώς, παράλληλα με την καλύτερη προσέγγιση των αναγκών των ζώων στα διάφορα φυσιολογικά και παραγωγικά στάδια και στα διάφορα συστήματα διαχείρισης.
