ΧΩΡΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Ανατέλλει, παγωμένο ασήμι το χρώμα με καταπίνει, το σχήμα του προσώπου σου ξεβάφει μετρώντας ακατάπαυστα. Το χέρι περικυκλώνει την αόρατη νύμφη που κατοικεί στο τρεχούμενο νερό των ποταμών και είναι πολλοί που τολμούν να συνυπάρχουν μισοσβησμένοι, ημιτελείς ενώ καταγράφουν το φεγγάρι σαν κύμα, να σπάει τον γυάλινο τοίχο του χρόνου και να επιπλέει εξωραΐζοντας τη φαντασία στην επιφάνεια του χαρτιού σου.