ΣΤΑΧΤΗ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ
Εκείνη
που έκατσε δίπλα μας στο μπαρ
κι είχε στα μάτια μια ορχήστρα μυστική
να παίζει το μινουέτο του Μποκερίνι
Εκείνη
που μας μαρμάρωσε μ’ ένα χαμόγελο του Κοβαλτίου
κι ήξερε όλα του γαλαξία τα μυστικά
κι όλους τους γρίφους τής μεταμφίεσης να λύνει
Εκείνη
που απ’ το στήθος της φυσά η θάλασσα του Ανταμάν
κι απ’ το βυθό, το μάγμα της, μια Νέα Γη
εκκρίνει
Εκείνη
δεν ήτανε γυναίκα
ούτε θάλασσα
μια αγγελιοφόρος μόνο των θεών
μια στάχτη
που έπεσε κρυφά στο αίμα μας·
και τ’ όνομά της ήταν
η ρ ω ί ν η
***
ΣΕΡΒΑΛ
Τη γνώρισα στο χείλος της αβύσσου
ήταν μια νύχτα στη σπηλιά της Γιουκατάν
είχε στα μάτια της πουλιά του παραδείσου
και στην καρδιά της τα βουνά τ’ Αφγανιστάν.
Με κάλεσε με τις ανάσες μιας Σερβάλ
μ’ αίμα σκορπιού με μέθυσε στην Τανζανία
και στου Μονέγκρος το θλιμμένο φεστιβάλ
μου ’πε πως πάσχω από «ιερή θηλυμανία».
Ύστερα πήγαμε να πιούμε ένα κρασί
κάτω απ’ το τόξο της Νοτρ-Νταμ στο Σηκουάνα
κι εκεί· διπλά στου Διόνυσου την προτομή
μου ’πε πως της Πατρίτσια τα λόγια είναι πλάνα.
Κι εγώ που πνίγηκα σε μια στεριά ιδανική
ήθελα εκεί να χαραμίσω τη ζωή μου
σαν το φυγά σε μια ταινία γαλλική
μ’ ένα περίστροφο να κλείσω τη σκηνή μου.
—Μα εγώ δε θα σ’ αφήσω εδώ
μου είπε, και με τράβηξε απ’ το χέρι
έχουμ’ ακόμα να πιούμε ένα ποτό
ώσπου να λάμψει της νύχτα το νυστέρι.
