Όπως ειπώθηκε μετά το θάνατο του, από ένα δημοσιογραφικό, «ο Φιτζερλαντ ήταν
καλύτερος από ότι μπόρεσε να συνηδειτοποιήσει πότε ο ίδιος γιατί, ουσιαστικά
και μεταφορικά, επινόησε μια γενιά... μια γενιά που θα μπορούσε να έχει
ερμηνεύσει και καθοδηγήσει, γιατί οι εκπρόσωποι της, όταν έφτασαν στη μέση
ηλικία, είδαν μια διαφορετική και πιο εκλεπτυσμένη ελευθερία να απειλείτε από
καταστροφή».
Το Τρυφερή είναι η νύχτα, πλούσιο σε εμπειρείες, εσωτερικές και εξωτερικές, του
ίδιου συγγραφέα, ενσαρκώνει ακριβώς τις τάσεις αυτής της « χαμένης γενιάς» με
μια γραφή ρεαλιστική αλλά και γεμάτο πάθος, διεισδύοντας με τρόπο συγκλονιστικό
στον ανεξιχνίαστο κόσμο της ψυχής, περιγράφοντας με απαράμιλλη δεξιοτεχνία τα
όρια μεταξύ καλού και κακού, υγείας και αρρώστιας, αληθινού και φανταστικού.
Ο Ντικ και η Νικόλ Ντάιβερ, πλούσιοι, όμορφοι, ευφυείς, δίνουν πάρτι μυθικά,
δημιουργούν απερίγραπτη ατμόσφαιρα για τους φίλους τους, είναι αφάνταστα
ελκυστικοί. Ζούν μια φαινομενικά ανέμελη ζωή πλούτου και περιηγήσεων. Και όμως
πίσω από την αστραφτερή επιφάνεια κρύβουν εκείνη ένα μυστικό κι αυτός μια
αδυναμία. Κατευθύνονται προς τους βράχους πάνω στους οποίους θα συντριβεί η ζωή
τους και μόνον ο ένας από τους δυο επιζεί πραγματικά.
Ιστορία τρυφερή αλλά και δυνατή, ένας κόσμος ολέθριας ευημερίας και
λεηλατημένου ιδεαλισμού, ένα μυθιστόρημα που εκφτάζει με ακρίβεια την άποψη του
Φιτζερλαντ για τη γενιά του: « Όλοι οι θεοί έχουν πεθάνει, όλοι οι πολέμοι
έχουν γίνει, κάθε πίστη στον άνθρωπο έχει κλονιστεί».
