Το βιβλίο πραγματεύεται ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και κρίσιμο για τη χώρα μας
ζήτημα, που αφορά τις σχέσεις που διέπουν το δίπτυχο «τουριστική ανάπτυξη και
διοικητική αποκέντρωση».
Η σχετική ανάλυση, που καλύπτει και τον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο (παρουσιάζονται
παραδείγματα σε συγκριτικό πλαίσιο), έχει ως επίκεντρο το ελληνικό τουριστικό
αναπτυξιακό μοντέλο και το διοικητικό-χωρικό σύστημα, όπως διαμορφώθηκαν και
εξελίχθηκαν διαχρονικά.
Ξεκινώντας από μια κριτική επισκόπηση που συνδυάζει θεωρητικά και εμπειρικά
δεδομένα του τουρισμού ως παραγωγικού-καταναλωτικού και διοικητικού συστήματος,
ο συγγραφέας επισημαίνει τις σημερινές αδυναμίες του ελληνικού τουρισμού και
προδιαγράφει τις επιδιώξεις μιας εθνικής τουριστικής πολιτικής.
Στη συνέχεια η αναλυτική διαδικασία επικεντρώνεται στην περι-φερειακή ή χωρική
διάσταση της τουριστικής ανάπτυξης (περιφέρεια, νομοί, δήμοι-κοινότητες,
παράκτια ζώνη, αγροτική ζώνη, ορεινοί όγκοι), στην αποκέντρωση του τουρισμού
και στη λειτουργική ένταξή του στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων διαφόρων
διοικητικών επιπέδων. Η ανάλυση γίνεται με βάση τα σημερινά δεδομένα (νομοθεσία
διοικητικής αποκέντρωσης) και με αναφορές σε ξένα πρότυπα (Γαλλία).
Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το συγκριτικό πλαίσιο ανάπτυξης της
διοικητικής δομής και οργάνωσης του τουρισμού που αναφέρεται σε ορισμένες χώρες
της Ε.Ε. Τόσο τα συμπεράσματα της ανάλυσης αυτής όσο και το εξεταζόμενο γαλλικό
μοντέλο, που μπορεί κατά το συγγραφέα να αποτελέσει οδηγό για την ελληνική
περίπτωση, συνιστούν ένα χρήσιμο πληροφοριακό υπόβαθρο, που συμβάλλει στη
διαμόρφωση του ελληνικού μοντέλου τουριστικής αποκέντρωσης.
