Eάν, όπως ισχυριζόταν ο Σιοράν, πατρίδα κάθε ανθρώπου εrναι η γλώσσα του, τότε υπάρχει στη γειτονική Iταλία ένας μικρός αριθμός ανθρώπων πού έχουν πατρίδα τους τήν ελληνική γλώσσα. Σήμερα ειναι μοιρασμένοι σέ δύο γεωγραφικές περιοχές, τό Σαλέντο της Aπουλίας καί την Kαλαβρία. Aν προσπεράσουμε τίς ανθρωπολογικές καί γλωσσολογικές θεωρίες πού ερίζουν γιά τήν καταγωγή τους, καθώς καί γιά τήν προέλευση του ελληνικού ιδιώματος, το γκρίκο, πού ομιλειται σ` αυτές τίς περιοχές μέχρι σήμερα, θά βρεθούμε μπροστά σέ μία αυταπόδεικτη αλήθεια: ειτε κατάγονται από τίς Ελληνικές αποικίες της Αρχαιότητας ειτε προέρχονται από τούς αποικισμούς τον βυζαντινων χρόνων, οι άνθρωποι αυτοί μιλουν γιά περισσότερα από χίλια, ισως καί τρεις χιλιάδες, χρόνια τήν ‘λληνική γλώσσα. Σήμερα τά γκρίκο σβήνουν, αφου τά μιλουν πιά ελάχιστοι ανθρωποι καί μάλιστα προχωρημένης ηλικίας. Mαζί μέ τά γκρίκο σβήνει καί μιά πλουσιότατη προφορική παράδοση, πού τήν αποτελουν θρύλοι, παραμύθια, παροιμίες, γνωμικά, μοιρολόγια καί τραγούδια. Aπό τή διάλεκτο αυτή πού εξαφανίζεται, καθώς καί από τήν αλλη δημώδη διάλεκτο το Σαλέντο, τή ρομανική, πού πηγάζει από τή λατινική γλώσσα, παρουσιάζουμε ηδη σέ Ελληνική μετάφραση μιά Ανθολογία δημοτικον τραγουδιον.
