ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

«Άκου, αγάπη µου, και να το θυµάσαι για πάντα», της είπε ο Οδυσσέας κοιτάζοντάς την στα µάτια και µε ύφος παρόµοιο µε αυτό που έπαιρνε στη δουλειά του. «Άννα, αυτή είναι η ουσία της ζωής και του πεπρωµένου που τόσο πιστεύεις, αυτή η έκπληξη που σου επιφυλάσσει. Σήµερα είσαι ευτυχισµένη, µα ξαφνικά µπορεί να γίνει κάτι αύριο και να σε κάνει να κλάψεις πολύ, να νιώθεις λύπη ενώ µέχρι πριν λίγο χαιρόσουν, και εκεί που λυπάσαι να χτυπήσει το τηλέφωνο και να ακούσεις κάτι που θα σου µετατρέψει πάλι τη λύπη σου σε χαρά. Αυτή είναι η ουσία, Άννα. Θα δεις όνειρά σου να πραγµατοποιούνται και άλλα να γκρεµίζονται σαν χάρτινοι πύργοι. Ακόµα και αν θεωρείς πως κάποιοι τα έχουν όλα, δεν ξέρεις τι κρύβουν βαθιά µέσα τους στην ψυχή, που είναι και αυτή που πληγώνεται πιο πολύ. Γι’ αυτό, καρδιά µου, µην αγχώνεσαι, πάλεψε όσο µπορείς για τη ζωή σου και τα όνει­ρά σου και άσε τη συνέχεια τους στο πεπρωµένο. Αυτό έχει γραφτεί και κανείς δεν µπορεί να το αλλάξει, να το θυµάσαι για ό,τι θα έρθει, Αννιώ».