Χρόνος : τέλη του 19ου αιώνα . Τόπος : Θεσσαλικός κάμπος, σε ένα απέραντο τσιφλίκι που λέγεται «Άσπρος Βράχος». Μια νύχτα φτάνει εκεί από την Αθήνα ο Αλέξης Ερμόλαος για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον διαβόητο ιδιοκτήτη Πήτερ Χατζησταυρή. Το κλίμα που επικρατεί είναι μυστηριώδες κι ανησυχητικό... Ένα εκτενές αστυνομικό μυθιστόρημα «εποχής» στην Ελλάδα του Τρικούπη και του Δηλιγιάννη, τότε που διευρύνθηκαν τα σύνορα της Ελλάδας. Από τα πλέον δημοφιλή έργα του Γιάννη Μαρή.
Μ’ ένα απελπισμένο πάθος η Τζούλια Χατζησταυρή κόλλησε τα χείλη της στα δικά μου. Δοκίμασα να τη σπρώξω, αλλά εκείνη με έσφιξε δυνατότερα. Ύστερα όλα μπερδεύτηκαν. Το άρωμά της με τύλιξε, το κορμί της έπεφτε βαρύ πάνω στο δικό μου, τα χείλη της μου έκοβαν την αναπνοή. Ο πυρετός της πέρασε στις φλέβες μου. Αγαπούσα απελπισμένα τη Λευκή Μπότσαρη, κι όμως αφέθηκα στον ορμητικό χείμαρρο της ηδονής που με παρέσυρε...
[...] Μήπως επρόκειτο για ένα ακόμη από τα σατανικά παιχνίδια της «απελπισμένης» Τζούλιας Χατζησταυρή ; Μήπως με είχαν αφήσει εδώ, ώριμη λεία για τ’ αποσπάσματα ; Μήπως έξυπνα και σοφά πρόσθεσαν ακόμη μια «απόδειξη ενοχής» στις τόσες άλλες που με βάραιναν ; Αυτό ήταν. Οι φόβοι μου με έκαναν να το βλέπω τώρα σαν σίγουρο. Ο τελευταίος κρίκος των ενδείξεων έμπαινε στην αλυσίδα. Έκλεψα, σκότωσα, δοκίμασα να φύγω κρυφά, με έπιασαν, και τώρα το έσκαζα πάλι από τη φυλακή μου. Έκανα ό,τι ακριβώς θα έκανε ο πιο σίγουρος ένοχος.
« Αυτό είναι»! είπα μέσα μου.
