ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Στο Λονδίνο, στο Arts Theatre -το είδα- το Μπαλκόνι δεν παίχτηκε σωστά. Το ίδιο άσχημα παίχτηκε και στη Νέα Υόρκη, στο Βερολίνο και στο Παρίσι - όπως μου είπαν. Στο Λονδίνο, μόνη πρόθεση του σκηνοθέτη ήταν να διασύρει την αγγλική μοναρχία, και κυρίως τη βασίλισσα, στη σκηνή του Στρατηγού και του Αλόγου, να σατιρίσει τον πόλεμο: το σκηνικό, συρματοπλέγματα.
Συρματοπλέγματα σ' ένα πορνείο πολυτελείας.
Στη Νέα Υόρκη ο σκηνοθέτης εξαφάνισε τελείως ό,τι είχε σχέση με την επανάσταση.
Στο Βερολίνο ο πρώτος σκηνοθέτης που ανέβασε το έργο, ένα είδος πρώσου δεκανέα, είχε την ιδέα να μετατρέψει το μηχάνημα που επέτρεπε στη μαντάμ Ίρμα να παρακολουθεί και να ακούει τι συμβαίνει μέσα σε καθένα απ' τα σαλόνια της, σε κάτι που έμοιαζε με έγχρωμη τηλεόραση, όπου οι θεατές θα έβλεπαν ό,τι περιγράφει η μαντάμ Ίρμα. Άλλη ιδέα του, τευτονική: όλοι φορούσαν κοστούμια του 1900.