ΤΟ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας γιατί αλλάζουμε συνέχεια. Δεν αντικρίζουμε παρά μόνο τη σκιά του εκάστοτε εαυτού μας, φευγαλέες ματιές αυτού που νομίζουμε ότι είμαστε...
Για αυτό ο Φάνσοου δε θα διστάσει να σπάσει τα δεσμά του και να εξαφανιστεί εγκαταλείποντας την έγκυο γυναίκα του. Αγωνιστής, αθεράπευτα ρομαντικός, ασυμβίβαστος επαναστάτης ή απλώς ανισόρροπος;
Μα γιατί θα πρέπει τελικά να ονοματίζουμε και να οριοθετούμε τα πάντα όταν η ψυχή μας δεν είναι τίποτα άλλο από ένα «κλειδωμένο δωμάτιο»; Και ποιος έχει άραγε τα κλειδιά;