ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Τα σύντομα αυτά κείμενα καθώς έχουν εκκολαφθεί και αναθραφεί μέσα στον κατα εξοχήν χώρο της επικοινωνίας, που είναι η εφημερίδα, αναθερμαίνουν, με τη μάζωξή τους, αφές, χειρονομίες, συναντήσεις, εκμυστηρεύσεις, ένα τηλεφώνημα αργά μέσα στη νύχτα «Δεν με γνωρίζετε, ήθελα, ωστόσο, να σας πω ότι εκείνη η φράση στο προχθεσινό σας κομμάτι, είναι σα να την έγραψα εγώ. Ακόμη ανθρώπους ορκισμένους να μην σου πούνε ποτέ μια καλή κουβέντα για κείναι που γράφεις και που, ευάλωτοι στον «καθημερινό» λόγο της εφημερίδας, σου εξομολογούνται, αιφνιδιαστικά, τη συγκίνησή τους. Αν τελικά η κίνηση να ρίχνεις ένα βιβλίο στο πέλαγος του χρόνου και των ανθρώπων, φαίνεται εξαιρετικά φιλόδοξη, γίνεται άκρως ταπεινόφρονη όταν ομολογείς πως ό,τι περισσότερο επιθυμείς, είναι να διασώσεις για τον εαυτό σου, όπως σε ένα ημερολόγιο, κάποια περιστατικά που όταν θα τα έχεις ξεχάσει, θα υπάρχει κάτι για να σου τα θυμίζει. Το πολύ-πολύ και σε μερικούς ακόμη ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σχέση με όσους αναφέρονται μέσα στο βιβλίο, αλλά μπορούν οι ίδιοι να αναγνωρίζουν τα σημάδια που άφησαν επάνω σου.