ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΕΛΙ

"[…] Βεβαιωνόταν όλο και περισσότερο ότι βάδιζε σε μια παγίδα της αστυνομίας. Κοιτούσε τόσο συχνά γύρω του για άνθρωπο με πολιτικά, ώστε ο κόσμος άρχισε να τον κοιτάζει κι αυτός. Αποφάσισε τότε να σταματήσει να γυρίζει το κεφάλι του.
Πήγε χωρίς δεύτερη σκέψη σ'έναν κινηματογράφο της 23ης οδού. Στις 10:15 δεν μπορούσε να καθίσει άλλο, βγηκε και περπάτησε νότια.
Έφθασε πέντε λεπτά νωρίτερα στη 10η οδό και Όγδοη Λεωφόρο.
Ο Ο'Μπράιαν έφθασε από το κέντρο, βαδίζοντας αδιάφορα με μια εφημερίδα στο αριστερό του χέρι. Φορούσε καπέλο και καμπαρτίνα ξεκούμπωτη με τη ζώνη του να κρέμεται. Είδε τον Κάρτερ, τον χαιρέτησε κουνώντας την εφημερίδα του και συναντήθηκαν λίγο πιο μέσα στο πεζοδρόμιο της βορινής γωνίας της 10ης οδού. Ήταν ένα σκοτεινό τετράγωνο, με δυο κλειστά συνεργεία αυτοκινήτων και προσόψεις χαμηλών, ήσυχων σπιτιών. Ο Ο'Μπράιαν κοίταξε πίσω του.
"Δεν σε παρακολουθούσαν ;" ρώτησε τον Κάρτερ. […]