Οι θεατές της αρχαιότητας γελούσαν με τις κωμωδίες του Αριστοφάνη? το ίδιο κάνουν και οι σύγχρονοι θεατές και αναγνώστες του Αριστοφάνη ανά τον κόσμο. Τι είναι όμως εκείνο που, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, εξακολουθεί να πυροδοτεί το γέλιο του κοινού και γιατί/πώς το αριστοφανικό χιούμορ ήταν –και εξακολουθεί να είναι– αστείο; Στο θεμελιώδες αυτό ερώτημα απαντά πολλαπλώς ο παρών τόμος, μέσα από μια σειρά πρωτότυπων ερμηνευτικών προσεγγίσεων. Οι δεκαπέντε συντελεστές του τόμου, διακεκριμένοι και ειδικοί ο καθένας στον τομέα του, πραγματεύονται αναλυτικά τους μηχανισμούς και τις τεχνικές που επιστρατεύει ο Αριστοφάνης, προκειμένου να προκαλέσει το γέλιο του κοινού του. Το αριστοφανικό χιούμορ ανατέμνεται με πρωτοφανή ερευνητική τόλμη και πρωτοτυπία: ως εργαλεία ανάλυσης και κατανόησής του προτείνονται – μεταξύ άλλων– οι σύγχρονες θεωρίες του χιούμορ, του παιχνιδιού, της ασυμβατότητας και της ανωτερότητας, οι θεωρίες του ετερόκοσμου και της λογοτεχνίας του φανταστικού, σύγχρονα ερμηνευτικά μοντέλα από την επιστήμη της ψυχολογίας, η μηχανοποίηση, ακόμα και τα διαδικτυακά τρολ. Η κατανόηση τού γιατί εξακολουθούμε να γελάμε με τον Αριστοφάνη προάγει την εκτίμηση του κωμικού αποτελέσματος.
