ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ

καθισμένη στο κρεβάτι η Σεβερίνα τον πραφύλαγε ολοένα με τα μεγάλα της μάτια.
Ως τώρα του στάθηκε μια στοργική και καιγόταν η καρδιά της να τον βλέπει
παραδομένο σε τούτο τον ασήκωτο πόνο. Θα τα συγχωρούσε όλα, κι αισχρόλογα και
ξύλο, αν αυτή η λυσασμένη παραφορά τη σάστιζε λιγότερο. Ακόμα δεν μπορούσε να
έρθει στα συγκαλά της. Υπομονετική και πειθαρχική, είχε ανεχτεί τόσο νέα τις
αηδίες του γέρου. Και πιο ύστερα, δέχτηκε να παντρευτεί, μονάχα για να
κουκουλώσει τις μπόμπες της. Τώρα δεν μπορούσε να καταλάβει ένα τέτοιο
κρεπάρισμα ζήλιας, για παλιές αμαρτίες μια και γι'αυτές είχε πρώτη εκείνη
μετανιώσει....