Ο Νίκος Πλωμαρίτης στην τρίτη του ποιητική συλλογή περπατά σε γνώριμα για τον ίδιο μονοπάτια. Τα ποιήματά του άλλοτε μιλούν μέσα μας με έναν έμμετρο λυρισμό - απλό, ειλικρινή και διάφανο - και άλλοτε μας κεντρίζουν τις αισθήσεις με τον λόγιο, σχεδόν εγκεφαλικό τους χαρακτήρα. Οι λέξεις χρησιμοποιούνται εν είδη προσωπικού φετίχ και η πένα του με τολμηρότητα εξυμνεί την Αιώνια Γυναίκα, το Θηλυκό, τις «άνισες μάχες με τον έρωτα»… Αλλά και το σήμερα, το σκοτεινό, το αβέβαιο, το αδιέξοδο, το «αγγίζει» στιχουργικά ο ποιητής, πάντα με τη βεβαιότητα πως «βαδίζουμε στο άγνωστο με στόχο την ελπίδα…»
ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ
Άνοιξα το παράθυρό μου
να βάλω μέσα το φεγγάρι,
αυτό που βλέπουμε μαζί τις νύχτες,
χιλιόμετρα μακριά ο ένας απ' τον άλλον.
Ασφυκτική ανάσα το θρόισμα των καρδιών μας
και το φεγγαρόφωτο που ενώνει
τη μακρινή νοσταλγική μας συνουσία
ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ
Με κομμένη ανάσα μετρώ τις χιλιετηρίδες,
το ασύλληπτο μέγεθος των πιθανοτήτων
που εξασφαλίσαμε κερδίζοντας
το ύψιστο προνόμιο της ύπαρξής μας.
Και μέσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων,
φαίνεται απίστευτη η συνάντηση
της αγάπης - της δικής μας.
Συνωμοτούσε η Τύχη με τον Έρωτα
η Αγάπη με την Ισορροπία
κι εμείς, υπερβήκαμε το ασύλληπτο
των συμπτώσεων και προχωράμε
απολαμβάνοντας την πολύδωρη Ζωή.
Άλλος χώρος για όνειρα μέσα μου δεν υπάρχει
μου τον γέμισες με λάγνες επιθυμίες,
η καρδιά ακυβέρνητη
στην ταραγμένη θάλασσα του έρωτά σου.
