ΤΗΣ ΣΤΕΡΙΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

Η Χρυσούλα, ξαπλωμένη στην ψάθινη πολυθρόνα με τα μαξιλάρια τα αφράτα, απολάμβανε το βραδάκι. Η ψυχή της έψαχνε να βρει κουράγιο για να υπομείνει το σήμερα, να λησμονήσει το χτες και να τολμήσει το αύριο.

Νόμιζε πως είχε τη δύναμη να δαμάσει της στεριάς τα κύματα, αλλά η ζωή παίζει το παιχνίδι της με τους δικούς της κανόνες. Ό,τι χρωστάει το δίνει, αλλά κι ό,τι χαρίζει το παίρνει πίσω με τόκο…

Ο άντρας της καπετάνιος, μα κι εκείνη καπετάνισσα και συνάμα τιμονιέρης. Ήταν και το σκαρί και το πανί και το κατάρτι. Ήταν και κυματοθραύστης και λιμάνι απάνεμο. Με μια λέξη ήταν η Μάνα. Και η Ελπίδα, η Βασιλική και η Μάρθα έπρεπε να βρουν τον δρόμο τους.