ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Ο ΤΖΕΚΙΛ ΜΑΧΑΙΡΩΣΕ ΤΟΝ ΧΑΙΝΤ

Μια σχεδία του γυρισμού Ή Νόστος στις όχθες του Hudson Μοιάζει να κύλησαν μάταια τόσα χρόνια Στο κούφιο από ιδέες κεφάλι μου Πού θα με βγάλουν τώρα τα βήματά μου Οι έμμονες σκέψεις το φύσημά μου⸱ Μέχρι την ώρα να μετρηθώ με τους φόβους μου Τους ορκισμένους εχθρούς μου Τους φίλους που μαχαιρώνουν πισώπλατα Αγάπες που έχασα σκόρπισα χάλασα Στα πέρατα του κόσμου⸱ Θα νυχτερεύω και πάλι μέσα στην όμορφη σάρκα Θα λιώσω στον κόρφο Της νύχτας που με θήλασε Τρεχάμενο νερό σε κήπους κρεμαστούς Σε στέκια σκοτεινά και άθλια Σε βρόμικα στενά Γεμάτα ακόμη απ’ τις φωνές όσων πέρασαν Και περπάτησαν μόνοι Παραπατώντας από μεθύσι σε μεθύσι Μονολογώντας φτύνοντας ξερνώντας Λόγια φτηνά που τρύπωσαν στο στόμα Για να σφηνώσουν σα σκέψη στο φτωχό μυαλό Και όλα να ξεχαστούν ξαφνικά Σα να κύλησαν αιώνες Μόλις πιάσω κουπί στα ξένα κάτεργα Και ξαναγίνω Το παλιό κορμί Χαμένο στα κράσπεδα της Βαβυλώνας⸱