ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΣΜΕΝΟ ΠΕΛΑΓΟΣ

Γυρίζω τη μνήμη μου πίσω στα περασμένα. Είχα μπει από παιδί ακόμα, νοερά, σ' ένα καράβι. Σ' ένα καράβι των πόθων και των ονείρων μου, των πανανθρώπινων οραμάτων και ιδανικών. Ήταν και άλλοι μέσα, συνταξιδιώτες. Πόσοι; Πολλοί.
Και κυλούσε το καράβι στο φουρτουνιασμένο εκείνο πέλαγος κι αλυχτούσαν καταπάνω μας τα μανιασμένα κύματα, οι λάμιες και οι έχιδνες, οι ανθρωποκτόνοι ούννοι. Και ματώναμε στο αντιπάλεμα και χάνονται απ' ανάμεσά μας αδέρφια και αδερφές συναγωνιστές και σύντροφοι. Χάθηκαν πολλοί. Πόσες χιλιάδες; Ποιόν να πρωτοθυμηθώ και ποιόν να πρωτομνημονέψω;