ΤΑ ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ

Τα δύο πρώτα κεφάλαια του βιβλίου είναι μια συνεχής διαδοχή λυρικών εικόνων από όπου ξεπηδάνε ο Μαλλαρμέ, ο Ρεμπώ, ο Βαλερί, ο Λωτρεαμόν και προπάντων ο Απολιναίρ. Στις «εκλείψεις» αρχίζουν να εμφανίζονται τα σουρεαλιστικά σκηνικά με τη μορφή της γρήγορης εναλλαγής εικόνων και καταστάσεων που έχουν να κάνουν με το ασυνείδητο.
Στο κεφάλαιο «Φραγμοί» όπως αναφέρει ο ίδιος ο Μπρετόν είναι έντονη η παρουσία της θεωρητικής διδασκαλίας του Ρεβερντύ. Η διδασκαλία της «απελευθέρωσης» από την προηγούμενη κουλτούρα συνεχίζεται στα επόμενα δύο κεφάλαια και κορυφώνεται στα δύο τελευταία όπου ακόμα και ο τίτλος, «Ο Παγούρας λέει», μοιάζει να έχει ξεφύγει από τα Viugt-cinq poemes του Τριστάν Τζαρά. Οι λέξεις έχουν χάσει οριστικά πλέον τη συνηθισμένη τους σημασία για να δώσουν τη θέση τους σε ένα στρόβιλο από εικόνες και αισθήσεις που σαρώνει τα πάντα.