ΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ ΕΙΧΑΝ ΠΑΝΤΑ ΧΡΩΜΑ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τη ζωή χωρίς όνειρα και προοπτική για τα παιδιά που αναγκάστηκαν να ζήσουν στο εξωτερικό, μακριά από τις ρίζες τους, αποδίδει ο Χρ.Ταρναράς, συνδυάζοντας τις πιο σκληρές εικόνες της καθημερινότητας με τις πιο τρυφερές στιγμές της παιδικής ηλικίας. "Τα παιδιά των φαναριών" ξυπνούν τη συνείδησή μας που ποδοπατάται από την ξενοφοβία, το ρατσισμό και την απόρριψη για ο,τιδήποτε βρίσκεται έξω από τα στενά πλαίσια μιας συμβατικής ζωής. Με ευαισθησία περιγράφεται η διέξοδος που βρίσκει στη ζωγραφική ένα από τα ξενιτεμένα παιδιά καθώς και η προσπάθεια που καταβάλλει παράλληλα για την ανεύρεση των χαμένων του γονιών. `Εχοντας συνεχώς στη μνήμη του το πατρικό σπίτι, αποφασίζει στα είκοσί του χρόνια να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια: στα είκοσί του χρόνια να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια: εκείνη της επιστροφής...