Το Μάϊο του 1983, η Σχολή Πολέμου Γαλλίας, στην οποία φοιτούσα, πραγματοποίησε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Γιουγκοσλαβία. Στην πόλη Ζάγκρεμπ της Κροατίας μας υποδέχθηκαν και μας ενημέρωσαν για το στρατό, τον τουρισμό, την εξωτερική πολιτική και τις σχέσεις τους με τα γειτονικά κράτη.
Ένας καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, ανάφερε επί λέξη:
"...Στις σχέσεις μας με την Ελλάδα, αν και επιθυμούμε να είναι καλές, εντούτοις δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την ελληνική στάση".
Όταν τελείωσε η ενημέρωση, υπέβαλα πρώτος την εξής ερώτηση:
"Κύριε καθηγητά, εμείς στην Ελλάδα, θεωρούμε πολύ φιλική χώρα τη Γιουγκοσλαβία κι έχουμε ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς. Τι εννοείτε όταν λέτε ότι δεν είστε ικανοποιημένοι από την ελληνική στάση;".
Αυτός με ύφος ξερό απάντησε:
"Κύριε αντισυνταγματάρχα, δεν επιτρέπετε να λειτουργήσουν στην Ελλάδα σλαβομακεδονικά σχολεία και δεν επιτρέπετε σ' Έλληνες φοιτητές να σπουδάσουν στα Σκόπια, στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας".
Ήρεμα και μέσα στην απόλυτη σιγή του ακροατηρίου, απάντησα:
"Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σλαβομακεδονική μειονότητα. Οι ελάχιστοι που παράλληλα με την ελληνική μιλούν κι ένα σλαβόφωνο ιδίωμα, αγωνίστηκαν πάντα με πάθος για την Ελλάδα και δε δέχθηκαν ποτέ πλαστογράφηση της ιστορίας. Η Ελλάδα, πρωτοπόρος στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιτρέπει και βοηθάει τη λειτουργία μουσουλμανικών σχολείων στη Θράκη, γιατί αναγνωρίζει ότι υπάρχει εκεί μουσουλμανική μειονότητα. Σέβομαι το καθεστώς της χώρας σας, όμως η χρησιμοποίηση του όρου Μακεδονία και η δημιουργία πλασματικής εθνικής συνείδησης, οδηγεί σ' επικίνδυνες καταστάσεις, από τις οποίες θα ζημιωθούν κάποτε οι λαοί μας.
