Τα τελευταία είκοσι χρόνια, τα χρόνια της πλαστικοποίησης της δυτικής κοινωνίας, και ειδικότερα της γαλλικής ο κινηματογράφος περιορίστηκε στα θλιβερά πλαίσια της αυτολογοκριμένης φαντασίας των μικροαστών που πάνε σινεμά για να ξεσκάσουν ή για να εγγράψουν ευσυνείδητα ένα ακόμα ζενερίκ στην τερατώδη κινηματογραφική τους μνήμη. O γαλλικός κινηματογράφος σε αυτή εδώ την περίπτωση γίνεται αντικείμενο σχολιασμού γιατί αποτελεί ένα μάρτυρα της Ιστορίας και μια συνιστώσα του Πολιτισμού και ακόμα γιατί είναι ανάγκη να αποκαλύπτουμε τους μύθους, να απογυμνώνουμε τους πάπες και τις αυθεντίες και να παρακολουθούμε με μάτι καχύποπτο και περισκοπικό το σύμπαν της κινούμενης εικόνας. Ο γαλλικός κινηματογράφος μετά το νέο κύμα δεν αποτελεί τυχαίο παράδειγμα για την πορεία, τη ροή και τη μεταμόρφωση της εικονικής τέχνης και φιλοσοφίας. Ο γαλλικός κινηματογράφος γίνεται λοιπόν τοαντικείμενο και σύγχρονα το υποκείμενο μιας μικρογραφίας μελέτης που έχει σκοπό να εκθέσει τις πλευρές του από θεματική και αισθητική άποψη να θίξει τη σχέση του με τη γενικότερη γαλλική κουλτούρα και να καθορίσει τις επιρροές του από τον αμερικανικό κινηματογράφο κι από το χρυσό και επίχρυσο παρελθόν του “cinema du papa”.
