Συγκέντρωσα τα μέχρι στιγμής γνωστά σονέτα του Λόρκα που δημοσίευσε με το όνομά του, για να έχει αποχρώντα λόγο η έκδοση, αφού κυκλοφορούν αρκετές μεταφράσεις τους, δύο αυτόνομες με τα Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα, και κάμποσες ακόμη στα Άπαντά του. Ακολούθησα μια μεταφραστική γραμμή σε πεζό, γιατί για κάθε επόμενο μεταφραστή μένει κάτι που δεν έχουν κάνει οι προηγούμενοι. Και βέβαια όχι μονάχα γι αυτό. Το πεζό σονέτο από τις Εκλάμψεις του Ρεμπώ έχει θέσει το γεγονός πως το σονέτο πέρα από μια μορφή διαθέτει έναν τόνο ικανό να εκπέμψει την ρυθμολογία του απελευθερωμένο από το ζυγό της ρίμας και τις ισοσυλλαβίας των στίχων. Είναι ένα στοίχημα προς ποιητικό αποτέλεσμα. Διότι η ελευθερία δεν έγκειται μόνο στην αυστηρή μετάφραση της μορφής αλλά και στην δοκιμή της δύναμης ενός ποιήματος από άλλη γλώσσα στο οριακό σημείο του πεζού ποιήματος. Είδος που υπηρέτησε και ο ίδιος ο Λόρκα. Είναι μια μεταφραστική πρόταση προς τον αναγνώστη και η σημασία της είναι να δείξει αν σώζεται ο ποιητικός πυρήνας του πρωτοτύπου στα ελληνικά. Κατά βάθος είναι παίγνιο, αλλά παίγνιο φιλολογικά και ιστορικά θεμιτό. Είναι αρκετές οι μεταφράσεις, κυρίως έργων επικών και πολύστιχων, σε πεζή μορφή. Μερικές από αυτές απολαυστικότερες από τι έμμετρες.
