"...Η γωνία είναι καλή, ασφαλέστερη. Μένει έτσι εκτεθειμένη η μετωπική και η δεξιά μου πλευρά. Αν χρειαστεί, αν κριθεί απαραίτητο,
γυρίζοντας ελαφρά προς τα δεξιά και ακουμπώντας την πλάτη και την κεφαλή στη γωνία ακριβώς, ασφαλίζω και τη δεξιά, ευάλωτη πλευρά. Με τα νώτα απρόσιτα και τα πλάγια απροσπέλαστα ξέρεις τουλάχιστον από πού να περιμένεις τις κατευθυνόμενες βολές ή και τα αδέσποτα ιπτάμενα αντικείμενα. Μπορείς, επίσης, στη δεδομένη στιγμή, αν δεις και βρομάει το πράμα μιλάμε, εδώ, για ό,τι αστράφτει και, Θεός φυλάξοι, εκπυρσοκροτεί, να γλιστρήσεις στην πρώτη στάση, στο πρώτο άνοιγμα της πόρτας, γοργά
κι απρόσκοπτα. Και, αν τα πράγματα στενέψουν πολύ, να απεγκλωβιστείς με ένα μπραφ, με μιαν επιτόπια χαμηλή στροφή, κάνοντας τον αριστερό βραχίονα μοχλό και υποστήριγμα, τυλίγοντας την παλάμη στη δοκό που ορθώνεται παράλληλα με το χώρισμα...".
Ο Χρίστος Σ. Ντόκας στα σύντομα κείμενα του βιβλίου αυτού παλινδρομεί ανάμεσα στα πάτρια και στα αλλότρια, ιχνηλατώντας το άλγος του νόστου που κατοικεί χειρονομίες, λόγια, τραγούδια. Ανασύρει πρόσωπα, τόπους και δρώμενα, ακροβατώντας ανάμεσά τους.
