ΡΟΖΑΜΟΥΝΔΗ

Σ ΤΗ ΡΟΖΑΜΟΥΝΔΗ ἡ γλώσσα τοῦ ὀνείρου μετατρέπεται σὲ κεντρικὸ δεδομένο. Τὰ πάντα στὰ κατ᾿ ὄναρ τοπία του ξεκινοῦν σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Πρόσωπα και πράγματα δείχνουν ἀπολύτως φυσιολογικὰ καὶ ἀμετακίνητα στὶς θέσεις τους, μέχρι ποὺ κάτι ἀρχίζει –ἀνεπαίσθητα, πρῶτα, πιὸ ἔντονα μετά– νὰ τὰ ταρακουνᾶ καὶ νὰ τὰ ἀπορρυθμίζει. Τὰ σχήματα μπερδεύονται, οἱ ἰδιότητες ἀντιμετατίθενται ἢ παραμορ- φώνονται, ἡ χρονικὴ ἀλληλουχία σπάει καὶ οἱ νεκροὶ βγαίνουν στὸ προσκήνιο γιὰ νὰ συνομιλήσουν μὲ τοὺς ζωντανούς, ἄλλοτε μὲ περιπαικτικὴ διάθεση καὶ ἄλλοτε γεμάτοι θλίψη. Στὸ κέντρο τῶν γεγονότων στέκει πάντοτε ὁ αὐτοβιογραφούμενος ἀφηγητής, ἐγκαταλελειμένος στὴν ἀγκάλη τῶν ἐνυπνίων. Στὶς διηγήσεις του παρεισδύουν τώρα ὄχι μόνο κομμάτια ἀπὸ τὸ παρελθόν, ποὺ συγχέονται παράταιρα μὲ τὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ ψήγματα ἀπὸ μιὰ ὑπερκείμενη πραγματικότητα, ἡ ὁποία κινεῖται στὴν περιοχὴ τοῦ ἄλογου, τοῦ ὑπερφυσικοῦ ἢ καὶ τοῦ καθαρὰ φανταστικοῦ, χωρὶς νὰ βιάζεται νὰ μᾶς πείσει γιὰ τὸν ἐξωλογικό της χαρακτήρα.