ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Βαθιά στην κοιλάδα του Θανάτου.......
Μπροστά υψώνονταν οι κόκκινοι βράχοι της Πέτρας.
Η Σάρα είδε μια σειρά από σκηνές και πάνω τους σπηλιές, κι αυτές σκαλισμένες μέσα στο βράχο. Η Σάρα κοιτούσε μακριά κάποια απ’ τις σκηνές. Μέσα της φαινόταν να στέκεται κάποια γιγάντια καθιστή φιγούρα. Κάποιο είδωλο; Ένα γιγάντιο καθιστό άγαλμα; Κι έπειτα, ξαφνικά η καρδιά της τινάχτηκε όταν την αναγνώρισε... το αίσθημα εκείνης της γαλήνης που της είχε μεταφέρει η έρημος εξαφανίστηκε – ή ίσως κι εκείνο δραπέτευσε. Είχε οδηγηθεί από την ελευθερία πίσω στην αιχμαλωσία. Είχε κατέβει με τι άλογό της κάτω σ’ αυτήν την σκοτεινή, κυκλωτική πεδιάδα, κι εδώ, σαν αρχαία κάποιας ξεχασμένης δοξασίας, σαν τον τερατώδη όγκο κάποιου θηλυκού Βούδα, καθόταν η κυρία Μπόυντον....