Ο Πορφύριος καταγράφει στον Πυθαγόρου βίον τις σχετικές παραδόσεις, προσφέροντας μια βασική πηγή για την μελέτη του αρχαίου πυθαγορισμού. Συγχρόνως όμως το έργο είναι μια νεοπλατωνική βιογραφία-μια έμμεση μαρτυρία για την εποχή του Πορφύριου και για το πυθαγορίζον ρεύμα που διατρέχει την Ύστερη Αρχαιότητα. Και ο Πυθαγόρας, ως η αρχετυπική ενσάρκωση του "θείου ανδρός", γίνεται το ζωντανό πρότυπο ενός φιλοσοφικού και ασκητικού μαζί τρόπου ζωής που οδηγεί στη θέωση.