ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΜΑΣΚΕΣ

Διαβάζοντας κανείς σήμερα αναδρομικά τα κείμενα που περιλαμβάνονται στο Πρόσωπα και μάσκες, βλέπει τη ζωντανή σχέση του κριτικού με το αντικείμενό του: την προσπάθεια να περιγραφούν με ακρίβεια και ει δυνατόν εξαντλητικά οι αφηγηματικές λειτουργίες του έργου, σε συνδυασμό με τη λεπτομερειακή εικονογράφηση του κοινωνικού ή του ιδεολογικού του κόσμου, όπως και με την προσεκτική, λεπτά εξισορροπημένη τοποθέτηση της γλώσσας και της δομής του στα ειδολογικά του συμφραζόμενα.