ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ, ΜΠΛΕ ΧΟΡΤΑΡΙ

Πώς ένας Πιερρότος συνομιλεί με τον Φραντς Κάφκα;
Που συναντιούνται ο Έγκον Σίλε με τον Γκέοργκ Τρακλ, ο Φριτς Λανγκ με τον Άλφρεντ Ντέμπλιν, ο Όττο Ντιξ με τον Μαγιακόφσκι;
Τί συνδέει έναν Μακρονησιώτη με τον Οδυσσέα, ένα βαμπίρ με τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, μια παιδική ζωγραφιά με τον Άγγελο της Ιστορίας;

«Καμία κραυγή οδύνης δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την κραυγή ενός ανθρώπου», λέει ο Βιττγκενστάιν.
Κι εκείνος ο Βικέντιος που ζωγράφιζε πράσινο τον ουρανό και μπλε το χορτάρι γράφει στον αδερφό του: «Αφού έχουμε πάντα χειμώνα, ακούστε, αφήστε με ήσυχο να συνεχίσω τη δουλειά μου· αν αυτή η δουλειά είναι δουλειά τρελού, τόσο το χειρότερο. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα τότε».