ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΙΔΑΝΙΚΟΝ

Η παρούσα μελέτη αποτελεί συνέχεια προηγούμενης, αφιερωμένης στην ερμηνεία των όρων υποδοχής του ώριμου κυρίως έργου του Σολωμού στο αθηναϊκό κέντρο -από την έκδοση των Ευρισκομένων (1859) μέχρι την περίοδο του μεσοπολέμου-, οι οποίοι διαμορφώνονται βάσει του δεσπόζοντος στο β' ήμισυ του 19ου αιώνα αισθητικού και καλλιτεχνικού κανόνα της αληθοφάνειας. Η συνταγματική διερεύνηση του ζητήματος μετατίθεται εδώ, σε παραδειγματικό επίπεδο, στο εσωτερικό της αθηναϊκής πνευματικής και λογοτεχνικής σκηνής, με άξονα αναφοράς το έργο του ¶γγελου Βλάχου (1838-1920).