ΠΟΤΑΜΙΣΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

"Στο μυθιστόρημα Ποταμίσιοι έρωτες συνυπάρχει η αναβίωση ενός μυθολογικού επεισοδίου και η παροντική καθημερινότητα.
Οι ήρωες ακροβατούν στα σημεία τομής των χρονικών υποδιαιρέσεων αλλά συνεχίζουν την πορεία τους κάτω από το φως ή το βάρος του πεπρωμένου.
Αντιθέτως οι δύο γυναίκες-συγγραφείς του μυθιστορήματος αμφιταλαντεύονται και προβληματίζονται για την συνέχειά του, τρομαγμένες από την υποψία μιας παγκόσμιας τρομοκρατίας ή δικτατορίας στον παρόντα χρόνο. Το μυθιστόρημα μοιάζει με κλυδωνιζόμενο ποταμόπλοιο.
Συνεχίζει όμως να γράφεται και τελειώνει, πάντα με την μουσική υπόκρουση των νερών. Αυτά τα νερά ανήκουν στον ποταμό-θεό, στον ποταμό-άνθρωπο, στον ποταμό-εραστή."