ΠΛΟΥΣ

«Ὁ πλοῦς ὡς βῆμα.
Ἐκκρεμὲς
ἐνάλιο. Ρότα συνεχὴς
ὀρθοτομώντας
πέρα ἀπὸ ἀκτὲς – ἰδωμένες ἀπ’ τὴ βίγλα ὅμως
σκόπιμα
σὲ ἐφαπτόμενον περίπλουν».

Ὁ «Πλοῦς», ὡς κίνηση ἐν χρόνῳ, ἀποτελεῖ ἐδῶ τὸ ὄχημα γιὰ ἕνα ποιητικὸ στοχασμὸ πάνω στὰ ἀνθρώπινα, μέσα ἀπὸ τὴν ἀγωνία τῆς συναίσθησης τοῦ ἀβέβαιου γιὰ ὅλα, πλὴν ἑνός.
Μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτοῦ τοῦ πλοῦ, ὡς κύματα ἀλλεπάλληλα πότε οὔρια καὶ πότε ἀνταληγή, ἡ ἐκφραστικὴ διατύπωση λοξοδρομάει ὡς κυματαγωγὴ ἀνάμεσα στὰ εὔκρατα καὶ τὰ κραταιά.
Κι ὅπως τὸ πιτσίλισμα τῆς θάλασσας ἀναταράζει, ἔτσι καὶ οἱ λεκτικοὶ συνδυασμοί, μὲ καίουσες ρήσεις, ὑποστασιώνουν τὸ ταξείδι, ρέουν, ὑγραίνουν, ἀπαιτοῦν. Καὶ δίχως διαφυγές, φανταστικά, ἐνύπνια, ἢ προφάσεις γιὰ ὅσα μέλλονται ἢ γίνανε, μὲ μόνη τὴ μνημονικὴ ἁλμύρα, τὸ ὑπαρκτό, τὴν ταραχὴ τοῦ ἐπικείμενου, χαρτογραφοῦν τὸ ἄπιαστο - καὶ τὸ ἄφευκτο.
Ὁ «Πλοῦς» αὐτός, ὑποδιαιρεμένος σὲ ἀλληλένδετα ὑποτμήματα, ἀποτελεῖ μία καὶ μόνο ἑνιαία ποιητικὴ σύνθεση, μὲ τονικὲς καὶ ρυθμικὲς διαπλοκὲς σὲ μία ἐντεινόμενη μουσικὴ κλίμακα - ἕως τὴν ὕστατη ἐξαγκύρωση.