" Ήρθε μια γριά απ΄την πόλη κι έφερε το χάσι - χάσι , Παναγίτσα μου να χάσει ".
Το γνωστό παιδικό τραγουδάκι μουρμουρίζουν μικρές μαθήτριες, περιμένοντας να πάρουν σειρά για το κουτσό, που παίζεται πολύ ωραία στις πλάκες του πεζοδρομίου της πλατείας Ναυαρίνου στα τέλη της δεκαετίας του ΄40. Τραβούν γραμμές με κιμωλία για να είναι πιο καθαρές, και άντε πάλι περιμένουν να χάσουν οι άλλες για να ξανάρθει η σειρά τους.
Πλατεία Ναυαρίνου, Πειραματικό σχολείο, οδός Πολωνίας, Περαία, Μπαχτσέ Τσιφλίκι,. Αρετσού, Καραμπουρνάκι, Λευκός Πύργος, κινηματογράφοι Ηλύσια, Διονύσια, Τιτάνια, είναι μερικά απ΄τα ονόματα των σταθμών του τραίνου της μνήμης που επιστρέφει και γίνεται λογοτεχνία, διαδρομές όπου οι Θεσσαλονικείς θα αναγνωρίσουν το χθές που έζησαν, και οι νεότεροι θα σεβαστούν το σήμερα της πόλης τους, ατενίζοντας το αύριο.
Η συγγραφέας αντλώντας με συγκρατημένη νοσταλγία, από το πηγάδι των αναμνήσεων καταφέρνει να ζωντανέψει, στο μικρό αυτό αφήγημα την καθημερινότητα, τον τρόπο ζωής των Θεσσαλονικέων περιγράφοντας τα γεγονότα σαν παραμύθι τραγουδισμένο από παιδιά της εποχής. Ειλικρίνεια, εκφραστικότητα, σαφήνεια, σοβαρότητα αλλά και χιούμορ είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του μικρού αυτού αφηγήματος που διαβάζεται μονομιάς.
