ΠΕΘΑΝΑ.......ΑΛΛΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ

Στα κλειστά μάτια του Αλέξανδρου Αιγινήτη το σκοτάδι μετατρέπεται σε καλειδόσκοπιο χρωματίζοντας το φευγιό του.
Είναι η ώρα που η σταματημένη του καρδιά εξαργυρώνει τους επιπλέον παλμούς που της οφείλουν τα βιώματα μιας έμφοβης ζωής.
Η ρήξη του με το Θείον, το Χρόνο και τη Φθορά μετουσιώνεται στην πιο γλυκιά ορμή. Ισχυρή αδρεναλίνη διαποτίζει τους διανοητικούς του θύλακες και τον υποχρεώνει να ουρλιάξει απ' τα κατάβαθα της σιωπής του:
Ζωή.....δος μου το φιλί σου. Απόψε θέλω να ζήσω, έστω κι ένα λεπτό ακόμα, μονάχα μια στιγμή, να λυτρωθώ στο εμβαδόν την ύπαρξή μου.