Ένα μοναχοπαίδι που ζει μετά το πόλεμο σε αγρόκτημα – παράδεισο, βλέπει καθημερινά στη βιβλιοθήκη τη φράση: Συλλογίστηκα το παρελθόν και μου έμεινε η αίσθηση του αιώνιου. Διαβάζει και ένα βιβλίο με θέμα τη μετεμψύχωση και αρχίζει να βλέπει όνειρα – εφιάλτες, προηγούμενων μετενσαρκώσεών του......Σε κάθε προηγούμενη ζωή του βλέπει διαφορετικό πρόσωπο της συντρόφου του (αγρίμι των σπηλαίων, αραπίνα του Νείλου, εταίρα των Αθηνών κ.τ.λ) αλλά νιώθει ότι είναι η ίδια μετενσαρκούμενη αιώνια γυναίκα......
Ο ονειροπόλος φεύγει πριν την οικολογική καταστροφή, έχοντας ζήσει ιδιαίτερα κοντά στους γονείς του μια υπέροχη ζωή.....Επιστρέφει αρχές του 2000 σε θερμοκοιτίδα νοσοκομείου της Νέας Υόρκης, αλλά δεν προλαβαίνει να γνωρίσει τους ελληνικής καταγωγής γονείς του, που σκοτώνονται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.......Μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο εγκλωβισμένος, όπως όλα τα παιδιά, στον υπολογιστή του.....Διαθέτει το ίδιο χάρισμα, να ονειρεύεται το παρελθόν, αλλά τώρα μαντεύει και το μέλλον: Στην δεκαετία του 21ου αιώνα έχει γίνει διάσημος αστροναύτης......Μοναχικός και απόκοσμος, διαβάζει αρχαίους συγγραφείς, επισκέπτεται συχνά τον Παρθενώνα, το ¶γιον Όρος και την ιερή παγόδα Καμαρούρα. Εκεί ένας βουδιστής μοναχός, αντιστεκόμενος στην αμερικανοποίηση των πάντων (ακόμη και της σκέψης) και τη διαφθορά-ανηθικότητα των κρατούντων, κλωνοποιεί σαμουράι-τιμωρούς. Ο αιωνόβιος αγιορείτης, ο αποκαλούμενος ο του Χριστού Δούλος, που μονάζει με τον ο του Θεού Δώρο, δικαιολογεί τις κλωνοποιήσεις και λέει στον αστροναύτη: Μακάρι να είχαμε κλωνοποιήσει και τους Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη με τα γιαταγάνια τους!
