ΠΑΡΑΜΥΘΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

«Σε αγάπησα τόσο πολύ», μονολόγησε. Ήθελα να είμαι συνεχώς δίπλα σου. Ήθελα να πετυχαίνεις σε κάθε σου προσπάθεια. Ποτέ δε θυσίασα τα όνειρα σου για μια ζωή πιο εύκολη. Καιγόμουνα από φλόγα για δημιουργία ακόμα και όταν αποτυγχάναμε, σε ήθελα και σε χόρταινα τα φιλιά, τα χάδια, τη συντροφιά σου. «Όταν σε ποθούσα, πέθαινα και ξαναγεννιόμουν μαζί. Γιατί με άφησες; Γιατί δεν με πίστεψες; Αφού σου άνηκα. Ήθελα να είμαι μέρος από το δικό σου κορμί και προσπαθούσα να μην σε συνθλίβω κάτω από το βάρος των αισθημάτων και των αισθήσεων μου. Η αγάπη έμοιαζε σταθμός, ανάσα και καημός. Γιατί λοιπόν μάτια μου; Γιατί;