ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Ο κοινωνικός ρόλος του παραμυθιού στην Ελλάδα παραμένει, σε μεγάλο βαθμό, ανεξερεύνητος. Παρά το πλήθος και τον πλούτο των παραμυθιακών συλλογών, οι λαϊκοί παραμυθάδες παραμένουν άγνωστοι στον τόπο μας.
Η παρούσα εργασία επιχειρεί να προσεγγίσει το παραμύθι ως ιστορικό αντικείμενο, στην εξέλιξή του, αλλά και να το συσχετίσει με ένα πολιτισμικό παρόν, μέσα από τη μελέτη ορισμένων παραμυθιών και παραμυθάδων σε τοπικές κοινωνίες όπου η αφήγηση είναι μια ζωντανή παράδοση.
Στόχος του βιβλίου είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο, σε μια σειρά από αφηγήσεις, διαπλέκεται η προφορική παράδοση με τους ανθρώπους που τη δημιουργούν. Έτσι δίνονται στοιχεία για τις ευκαιρίες και τις συνθήκες αφήγησης, τους αφηγητές και τα ακροατήρια, για την τέχνη της αφήγησης και τους μετασχηματισμούς των παραμυθιών. Αναφορά γίνεται επίσης στην αφηγηματική τέχνη συγκεκριμένων ατόμων με την παράθεση μερικών από τα καλύτερα ειπωμένα παραμύθια τους.