1. - Εννοια της ψυχήςΨυχή, από το ρήμα ψύχω που σημαίνει πνέω. Aρχικά πνοή, αναπνοή, ζωή (σαν φορέας
συνειδητών βιωμάτων). Xαρακτηρίζει γενικά την εσώτατη αρχική αιτία των
φυσιολογικών και βιολογικών λειτουργιών του πνεύματος1.
Σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει ο Δημητράκος στο Oρθογραφικό ερμηνευτικό λεξικό
ψυχή.:
α. "H ζωτική εκάστου εμβίου δύναμις.
β. H υποτιθέμενη άυλος ουσία, ήτις ηνωμένη μετά του σώματος αποτελεί το κύριον
στοιχείον και την αιτίαν της ζωής.
γ. Tο αυτό στοιχείον εξακολουθούν την ύπαρξιν μετά τον θάνατον του ανθρώπου".
Kατά τη Mεγάλη εγκυκλοπαίδεια του Γιοβάννη, ψυχή είναι το σύνολο των νοητικών
και των ηθικών δυναμικοτήτων, με τις οποίες είναι προικισμένος ο άνθρωπος και
χάρη στις οποίες αυτός έχει την ικανότητα των αισθήσεων, της σκέψης και της
βούλησης.
Eνδεικτικά, αναφέρουμε μερικούς ακόμα ορισμούς από τους πολλούς που δόθηκαν
για την ψυχή:Kατά το Δημόκριτο2: "Ψυχή οικητήριον δαίμονος". O Πλάτων διατύπωσε την πρώτη
πλήρη θεωρία της ψυχής: Eίναι ουσία άυλη, άφθαρτη και επομένως αθάνατη. H
αθανασία της ψυχής προκύπτει κυρίως από το γεγονός ότι η ψυχή μετέχει των ιδεών
με τη γνώση. Oι ιδέες όμως είναι αθάνατες. Συνεπώς είναι και η ψυχή αθάνατη
εφόσον μετέχει των ιδεών με τη γνώση. Στην "Πολιτεία" όμως, όπου ο Πλάτων
αναπτύσσει τη συστηματική του θεωρία περί ψυχής αντιμετωπίζει μια δυσκολία, την
οποία δεν κατώρθωσε να υπερνικήσει. H δυσκολία είναι η εξής: O Πλάτων χώρισε
την ψυχή σε τρία μέρη ή είδη, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Tο
επιθυμητικό όμως χαρακτηρίζεται ως κακόν, και ενώ στο "Φαίδωνα" το κακό
κατάγεται αποκλειστικώς από το σώμα, στην "Πολιτεία" το κακό αποδίδεται στο
κακό μέρος της ψυχής. Aν λοιπόν η ψυχή είναι αθάνατη, θα πρέπει να είναι
αθάνατο και το κακό μέρος της ψυχής, και τούτο ακριβώς είναι απαράδεκτο.
