ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΚΟΟΛ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

Ήταν ένα ταξίδι χωρίς σκοπό κι αιτία που είχα ξεκινήσει. Είχα γυρίσει στην Ιταλία πόυ ήξερα. Του φόβου, της μοναξιάς, της εγκληματικότητας, τησ μαφίας, της ατέλειωτης μελαγχολίας. Η μοίρα με είχε σπρώξει στο παγωμένο διαμέρισμα του Αντρέα και της Χριστίνας στο 17ο όροφο του γιγαντιαίου κτιρίου που όλοι ονόμαζαν εφιάλτη. Χτισμένο ως ένα σύγχρονο συγκρότημα κατοικιών, είχε καταντήσει ένα μπλοκ βρωμιάς, φτώχειας κι εξαθλίωσης. Για λίγες μέρες μοιράστηκα την άδεια ζωή τους, ανάμεσα σε άσκοπα ξενύχτια, διαλυμένα Alfa Romeo και άφθονο ουίσκι. Μόνο με άφθονο αλκοόλ μπορούσες να περάσεις τη νύχτα στα μπλοκ. Και ήταν και κάτι άλλο. Η Χριστίνα, η κοπέλα με τα υπέροχα μάτια και τη μελανχολία να συνοδεύει το πρόσωπο της σε κάθε έκφραση, είχε αναστατώσει τη ζωή μου....