Ο Φρανθίσκο ντε Κεβέδο (1580-1645) δεν είναι απλά ένας άνθρωπος, αλλά μια
απύθμενη, πολυσύνθετη λογοτεχνία", όπως είπε ο Χόρχε Λοίς Μπόρχες, που τον
θεωρούσε τον μεγαλύτερο ποιητή των ισπανικών γραμμάτων. Λίγες φωνές μας
έρχονται από την μπαρόκ εποχή με τόση ένταση και διαχρονικότητα. Η ποίηση και η
σάτιρά του, αλλά και η ίδια η πολυτάραχη ζωή του, μνημονεύονται ακόμα στις
καθημερινές συζητήσεις των Ισπανών. Τα "Όνειρα" είναι μια άλλη όψη της ζωής:
είναι η πραγματικότητα. Ο Κεβέδο κοιμάται και ονειρεύεται την αλήθεια. Στον
ύπνο του παρασέρνεται στην απέναντι όχθη, στον κόσμο των νεκρών, και με
έκπληξη, αλλά και σαρδόνιο χαμόγελο, βρίσκει τους πάντες στην Κόλαση: γιατρούς,
δικηγόρους, δικαστικούς, χωροφύλακες, αυλοκόλακες, παπάδες, ταβερνιάρηδες,
ποιητές της κακιάς ώρας, νεόπλουτους, όλοι τους διεφθαρμένοι και φιλοχρήματοι,
υποκριτές και κοντόφθαλμοι. Ο Κεβέδο ξεσκεπάζει και σατιρίζει αμείλικτα τις
μανίες, τις δεισιδαιμονίες και τις απάτες τους. Είναι ο σκωπτικός κατήγορος της
διεφθαρμένης και παρακμιακής κοινωνίας στην οποία έτυχε να ζήσει και η οποία
των κατέδωσε στην Ιερά Εξέταση, τον φυλάκισε άδικα δυο φορές και τον έστειλε
στον τάφο γερασμένο, άρρωστο και πικραμένο. Όμως ακόμα και νεκρός ο Κεβέδο
μοιάζει να μας κλείνει το μάτι μέσα από τη σάτιρά του, που διαβάζεται πάντα με
ενδιαφέρον, γιατί ποτέ δεν ήταν τόσο επίκαιρη.
