Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου...Τη θυμάμαι πάντοτε με ένα μαντίλι στα μαλλιά, να με κοιτάζει με το πονηρό της βλέμμα και ξάφνου να μου πετάει ένα δίστιχο, όπως Σαράντα μέρες κι άλλη μια / Περπάτησα στην ερημιά, για να δει, από την έκφραση των ματιών μου, αν μου άρεσε και πόσο. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου στο τραγούδι αν από τα πρώτα βήματά μου δεν έβγαινε η Παπαγιαννοπούλου με το κύρος της, να με στηρίξει δημόσια, λέγοντας αυθόρμητα, καλά λόγια για μένα. Δεν μπορώ να ξεχάσω την γενναιοδωρία της. Τη γενναιοδωρία που εκφράστηκε σ ένα χώρο, όπου κυριαρχούν ο ναρκισσισμός, τα μίση, οι τρικλοποδιές, τα πάθη, το ψεύδος, η διαβολή, το «τσατσιλίκι».
Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που πέθανε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Τριάντα χρόνια-μια ζωή. Δεν την έχω ξεχάσει. Της αφιέρωσα πολλές εκπομπές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, έγραψα για το έργο και την προσωπικότητά της δεκάδες κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά, μίλησα πάνω από εκατό φορές σε "στρογγυλά τραπέζια" και σε συνεντεύξεις για την καταπληκτική παρουσία της στο ελληνικό τραγούδι. Και τώρα θέλησα να γράψω γι' αυτήν-παλιά ιδέα-ένα βιβλίο. Θεώρησα χρέος μου να το κάνω.
