ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ

Χάρτινες ιστορίες και χάρτινα ανθρωπάκια; Χάρτινο χρονικό μιας εποχής; Χάρτινες ψυχούλες, -θυμωμένες, έκπληκτες, οργισμένες- και χάρτινα ηχοχρώματα; Γίνεται; Λένε ότι γίνεται – αυτή είναι τέχνη της «εμψύχωσης», το animation, κάτι τέτοιο είναι και οι γελοιογραφίες, το μικρό χάρτινο θέατρο της καθημερινότητάς μας – ίσως και της ιστορίας μας.
Συχνά συμβαίνει αν δούμε μια γελοιογραφία 100 χρονών, ας πούμε, να είναι σαν να πιάνουμε κουβέντα με τον παππού μας. Ήσυχη, γλυκιά κουβέντα ή πικρή για τις εποχές και τους τρόπους των ανθρώπων.
Ένα κομματάκι σ’ αυτό το αέναο χρονικό της λοξής ματιάς που ψάχνει την αλήθεια στην ανθρώπινη τραγωδία, άμα τε και κωμωδίας είναι και τα γελοιογραφικά άλμπουμ-βιβλία που «σώζουν» γελοιογραφίες που ανάσαναν μαζί μας και κατέγραψαν τον ψίθυρο αυτής της ανάσας – ενίοτε και την κραυγή.
Οι γελωτοποιοί, το τελευταίο άλμπουμ με σκίτσα και γελοιογραφίες του Στάθη, συνεχίζει αυτή την παράδοση: να αφηγείται ιστορίες