Μέσα απ’ αυτή τη μικροσκοπική ιστορία, που αφηγείται τα έργα και τις ημέρες δύο νεαρών απατεώνων στο παζάρι της Σεβίλλης, ο Θερβάντες (1547-1616) περιγράφει αριστουργηματικά τον ισπανικό υπόκοσμο γύρω στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα. Κλέφτες και πληρωμένοι δολοφόνοι, πόρνες και μαστροποί, θεοσεβούμενες γερόντισσες που ξαλαφρώνουν τον κοσμάκη από το πορτοφόλι του ενώ σταυροκοπιούνται με τ’ άλλο χέρι: μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον ξεφυτρώνουν τα δύο φιλόδοξα παλικαράκια και ξεκινούν τη λαμπρή σταδιοδρομία τους.
... Πρώτη φορά μαθαίνω ότι υπάρχουν κλέφτες στην υπηρεσία του Θεού και των καλών ανθρώπων.
- Δεν θέλω, κύριέ μου, ν’ αρχίσω τις θρησκευτικούρες, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι ο καθένας με τον ιδρώτα του προσώπου του μπορεί να υμνεί τον Ύψιστο, και μάλιστα με τους κανονισμούς που έχει επιβάλει ο Πατερούλης στα παιδιά του.
- Δεν έχω καμία αμφιβολία, είπε ο Γωνιάς, ότι αυτοί οι κανονισμοί πρέπει να ‘ναι καλοί κι άγιοι, αλλιώς πώς θα μπορούσαν να κάνουνε τους κλέφτες να υπηρετούνε το Θεό;
- Είναι τόσο καλοί κι άγιοι, απάντησε ο άλλος, που δεν νομίζω να μπορεί κανείς να φτιάξει καλύτερους για το σινάφι μας. Αποφάσισε ότι θα δίνουμε ένα μέρος απ’ τα κλεψιμέικα για ν’ αγοράζουμε λαδάκι για το καντήλι μιας πολύ άγιας εικόνας που υπάρχει σε τούτη την πόλη, κι από τότες έχουμε δει πολλά σημαδιακά πράγματα...
