ΟΙ ΑΓΡΙΟΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ Η ΕΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Κάποιος άρχισε να τραγουδά εκεί ψηλά, στο δεύτερο πάτωμα. Ήταν μια γερή φωνή τενόρου, σχεδόν στον τύπο του ιταλικού μπελκάντο. Παρ' όλα ταύτα ούτε ένας άνθρωπος δεν φαινόταν. Για μερικές στιγμές ακόμη, η εικόνα είχε κάτι το φανταστικό, σαν μια αυταπάτη που θα εξαφανιζόταν σε μια στιγμή και θα χανόταν η σιωπή. Ξαφνικά την είδα. Όταν γύρισα, αφού είχα δει το παράξενα μεταμορφωμένο σπίτι, την ανακάλυψα εκεί που ήταν γονατισμένη, με το βαμβακερό της φόρεμα κίτρινο σαν τον ήλιο, να μαζεύει αγριοφράουλες. Την αναγνώρισα αμέσως και αναστατώθηκα.