ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Καλάθι

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
ΛΙΝΤΒΙΛ ΛΙΛΥ
4,03€
  • Απόθεμα: Εξαντλημένο
  • Εκδότης: ΚΥΒΕΛΗ
  • Κωδικός: BK138073
  • ISBN: 978-9-6074-8672-1
Στη λέξη “θεός” ταιριάζει καλύτερα ο πληθυντικός απ’ ό,τι ο ενικός. Ο ενικός
ανταποκρίνεται στον αφηρημένο όρο “θεότητα”, “θείο”, deitas (ντέιτας). Η
αφηρημένη λέξη έχει συμπαντικές προεκτάσεις, και ως τέτοιο είναι ένα, και ως
σύλληψη επιδέχεται πολλά υποκείμενα, που θα αποδίδονται σ` αυτό ως
κατηγορούμενα, δηλαδή ως “ουσία”, μέσω του συνδετικού ρήματος “είναι”.
Είναι θεός από το θέλημα, τη Βούληση. Ο “θεατής” (θεωρός, θεωρητής) είναι
εκείνος που μετέχει στη θεωρία, στη διαδικασία της παρατήρησης και
στο “πείραμα”, στη “γνώση”. Ο “θεός” είναι εκείνος που “θεάται” αλλά και
εκείνος που ενώνει, προσεγγίζει, “ζυγώνει” (ζυγόω-ζυγώ = σανσκρ. γιου, γιότι·
ζεύξις είναι η πράξη της ένωσης, όπως στο σανσκρ. γιόγκα, γιούκτι· ο Ζευς, Δία
στην Αιτιατική είναι επίσης ο αρμός, ο σύνδεσμος - ζεύγμα, ζεύξις· οι θεοί
είναι ζεύγη -γιούγκα, σε σύζευξη -συζυγία, ένωση, γάμο - : κάθε θεός έχει τον
σύζυγο -συμπλήρωμά του, που είναι η “ενέργειά” του. Κάθε θεός είναι “διττός”
(διπλός, ντβιπακάρα· δίδυμος, γιάμα).
Αντίστοιχα ο γαλλικός όρος “dieu” (ντιέ = θεός) προέρχεται από το σανσκριτικό
ντιβ, μέρα, ντιβ, ντιβάτι, “λάμπω”, ντιγι), ουρανός, παράδεισος (όνομα
ντχιγιάους)· ντχιγιούτ, ντχιγιοτάτε, λάμπω, ακτινοβολώ· ντχίγιου, μέρα,
ουρανός, φωτιά - αλλά ίσως ακόμα από τα ντε, νταγιάτε, προστατεύω, αγαπώ, και
ντέγια, δίνομαι, προσφέρομαι· ντεβ, ντεβάτε, παίζω, λάμπω (και θρηνώ)· ντέβα,
που σημαίνει θείο, ουράνιο - στο αρσενικό το ντεβάχ αναφέρεται κατ’ αρχήν στον
Ίνδρα, την κύρια βεδδική θεϊκή οντότητα, και κάθε ον φωτεινό και πνευματικό.
Το “φως” και το “numen” (λατ., νούμεν = το πνεύμα), η δύναμη, η εξουσία, το
μεγαλείο, η “βούληση” - η ντίττιο, ισχύς, κυριαρχία - είναι αυτά που κάνουν να
απορρέει από το ντέβα η θεϊκή - divina (ντιβίνα) - οντότητα. Το ντεβάχ
υποδηλώνει επίσης τον βασιλιά, και το λατινικό dives (ντίβες) υποδηλώνει ό,τι
είναι άφθονο και πλουσιοπάροχο, ό,τι κατέχει τα divitiae (ντιβίτιε),
τα “πλούτη”, και ό,τι τα πλούτη χαρακτηρίζουν και καθορίζουν. Ο “Θεός” είναι
αντικείμενο παρατήρησης και έκστασης (θέασης), ένα θέαμα· είναι θεατός, ορατός,
γιατί ανήκει στη μέρα ή γιατί είναι φωτεινός (θεά και θέα, παρατήρηση). Ο Θωμάς
ο Ακινάτης προχωρεί ακόμα περισσότερο όσον αφορά τις ρίζες της
λέξης “Θεός”: “Hoc nomen Deus dicitur ab αίθειν, i.e. ardere, vel θεάσθαι, i.e.
considerare, seu videre, vel a θέειν, i.e. currere seu currere vel fovere”.
Σύμφωνα με αυτές τις τρεις πιθανές ετυμολογίες, “θεός” είναι αυτός που
φλέγεται, “αίθει”, που “παρατηρεί”, “θεάται”, ή ακόμα που διατρέχει, “θέει”, ή
γιατρεύει, ή ακόμα τρέφει (όπως ο Βράχμα,
ΈκδοσηΚΥΒΕΛΗ
ISBN960-7486-72-2
Συνολικές σελίδες126

Γράψτε μια αξιολόγηση

Σημείωση: η HTML δεν επεξεργάζεται!
Κακή Καλή
Captcha