Με την βοήθεια του Θεού και την παρότρυνση του συζύγου μου επισκεφτήκαμε εφέτος το όμορφο νησί της Λέσβου. Με την φυσική του καλαισθησία που τραβά τον επισκέπτη. Με τις καθαρές παραλίες, τους απέραντους ελαιώνες, τα κάστρα και τους αρχαιολογικούς χώρους που ξετυλίγουν την Ιστορία του. Τις μεγάλες και ξακουστές Μονές των Αγίων και μαρτύρων που περιφρουρούν το νησί με την αγιότητά τους.... (Από τον πρόλογο της συγγραφέα)
Μήνες πριν κάναμε προγράμματα και πλάθαμε εικόνες στο νου μας σαν τα παιδιά, περιμένοντας να γίνει το όνειρο πραγματικότης. Ταξιδεύουμε ήσυχα, απαλά, όπως οι βαρκούλες με πανιά στο γλυκό τ' αγέρι. Κόσμος πολύς έχει κατακλύσει όλους τους χώρους, μα οι περισσότεροι στο κατάστρωμα, εκεί με τους γλάρους, απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο.
Και η συνέχεια γλυκιά, όπως και η νύχτα, με νέο σύντροφο το φεγγάρι, που γνωρίζει αλάνθαστα το δρομολόγιό του, να μας καθοδηγεί στο πέλαγος. Μια μικρή στάση στην Χίο, με τα νυσταγμένα φώτα, αφού η πόλις κοιμάται ακόμη.
Ξημέρωμα στην Μυτιλήνη. Μια πανέμορφη πόλη απλώνεται μπροστά μας σαν βεντάλια. Στην κορυφή το κάστρο, καλοδιατηρημένο, στο κέντρο του πευκώνα, ένα ξεχωριστό στολίδι μες στο πράσινο.
