Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Έρχεται μια μέρα που παύει να σου αφήνει το χέρι της, τα δάχτυλά της. Στη μοτοσυκλέτα, καθώς οδηγείς, δεν σφίγγεται πάνω σου όπως άλλοτε. Το γέλιο της και το χαμόγελό της δεν προορίζονταιγια σένα. Θέλεις να καταλάβεις, πρέπει να περιμένεις. Αλλά δεν μπορείς, τη ρωτάς πάρα πολλά, κι εκείνη θα προτιμούσε να μη σου απαντήσει. Μα ναι, σ αγαπάει. Μόνο που νιώθει την ανάγκη για μιαδιαφορετική ζωή χωρίς εσένα. Σε διαβεβαιώνει. Δεν θα βγεις ποτέ από τη ζωή της, αφού υπάρχουν τα παιδιά. Το κουβεντιάζεις με τους φίλους σου, σου λένε ότι κι αυτοί πέρασαν παρόμοια προβλήματα, άλλοι τα λύσανε, άλλοι όχι. Δοκιμάζεις την οργή, την υπομονή, την αδιαφορία. Περνάς νύχτες ξάγρυπνος, ψάχνεις διέξοδο από απίθανους δρόμους και τελικά αποφασίζεις να γράψεις. Να γράψεις για ν' ανασάνεις. Να γράψεις για όλους εκείνους και όλες εκείνες που μόνο ο σπαραγμός ενός πραγματικού χωρισμού μπορεί να τους κάνει επιτέλους να ωριμάσουν.