Ο ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Ο ιστορικός της τέχνης οφείλει να υπολογίσει την φωτογραφία, όπως υπολογίζει ή όχι, τον Ντελακρουά, των Ντωμιέ, τον Κορό, τον Κουρμπέ, τον Ντεγκά, τον Μπουντέν, τον Μανέ, τον Μονέ, τον Λωτρέκ. Γιατί τελικά κανείς δεν μπορεί να μελετήσει τη ζωγραφική του δεύτερου μισού αιώνα, χωρίς να μνημονεύσει έναν Νεγκρ, έναν Λε Γκραι ή έναν Ναντάρ, χωρίς να μιλήσει για το στιγμιότυπο, χωρίς να ονομάσει ένα Ατζέ, να δει έναν Ντεμασύ, χωρίς ν’ αναφέρει έργα αυτών των αναρίθμητων ανωνύμων που κάποτε πρέπει να βγουν απ΄ τη σκιά.
Υπηρέτρια ή κυρία ή και τα δύο καμιά φορά, η φωτογραφία απ’ την εφηβεία της κιόλας υπήρξε δημιουργός αριστουργημάτων, που η γενική ιστορία της τέχνης οφείλει να τα περιμαζέψει και να τα ευφημίσει σαν τέτοια. Πέρα απ’ τις επιστημονικοτεχνικές ή φιλοσοφικοπλαστικές θεωρίες που δεν εισάγονται εδώ παρά αναλογιά-επιχειρείται μια ανάκληση της μνήμης, σ’ αυτό εδώ το απάνθισμα από σημειώσεις και εικόνες, που είναι αφιερωμένο στον χρυσό αιώνα της γαλλικής φωτογραφίας.