«Αίγυπτος: Στη φυλακή, ο Οδυσσέας σκαλίζει "τη Μάσκα". Στις πρώτες-πρώτες λάμψες της αυγής με υπομονή αρχινίζει / να πελεκάει το κούτσουρο βαθιά χωρίς να τρέμει η χέρα. / Πρίμος φυσούσε απάνωθέ του ο νους, τινάζουνταν οι σκίζες, / σπιθόπετρα το μέγα καύκαλο, πηγάδια οι δυο λαμπήθρες, / το μέτωπο κατσάβραχος γκρεμός, μαύρη σπηλιά το στόμα / και στρούφιζαν τα αχείλια κρεμαστά και δρακοχαχαρίζαν. / Τη φλέβα του άνοιξε ο γονιός, του βάφει κόκκινα τα αχείλια, / πλατιά του απλώνει αιμάτου δαχτυλιά, δυο φρύδια του χαράζει / και στούμπωσε με βώλους γης τα δυο πηγάδια του τα μάτια. / αλάφρωσε, το στήθος άδειασε, γαλήνεψεν ο νους του. / μακριάθε συντηράει το μέγα γιο και τον καμαρώνει - / το γιο, τον κύρη, τον παππού κι όλου του σπλάχνου του τη ρίζα. / Άγριος σκοπός και λόγια ασύγκλωστα πηδούν στο λάρυγγά του. Από τον ιερό χορό του Οδυσσέα με τη Μάσκα μπροστά στο Φαραώ. Κι ολομεμιάς σηκώθηκε ο χορός, μερμήδισαν οι αρμοί του, / κι όλη η λαχτάρα ξεκόρμισε κι αλαφροζυγαριάστη. / Αργό, σερνάμενο πρωτοκινάει του ιερού χορού το ζάλο. / Μα όλο κι οι φούχτες του κλειδώνουνταν, κι ως τίγρης πριν χιμήξει / ψηλάσκωνε κουβάρι στρουφιχτό το πόδι στον αγέρα. / Στεριώθηκε ο λαιμός, τα δόντια του μες στο σκοτάδι άστραψαν / και καταχτύπαε ο ξύλινος θεός μουγκρίζοντας στις πλάτες. / πηδούν με μάνητα τα πόδια του, τουμπανοκρούν το χώμα, / δοξάρια αθώρητα τα χέρια του τανυούν αντραλεμένα / και διαπερνούν σφυρίζοντας κρουφές τη φεγγαριά σαγίτες. / Δεν είναι αυτός χορός, ο πόλεμος στις ροδωνιές ασκώθη / και κούρνιασαν βραχνοστρηνιάζοντας κοράκια στα τραπέζια. / κι ο βασιλιάς τινάχτηκε άπνογος, ισκιοδοξαρεμένος».
«Οδύσσεια», ραψωδία Λ'
