Στα πρόσωπα του Μωχάμετ από το Κουρδιστάν, του Σέργιου από τη Ρωσία, της Φιντάν από την Τουρκία, του Χόρκε από την Ονδούρα και της Ζωής από την Ελλάδα, δεν καθρεφτίζεται παρά την αγωνία των παιδιών να καταλάβουν τον άγριο κόσμο στον οποίο μεγαλώνουν. Με τρυφερότητα και παραβολικό λόγο, η Βούλα Μάνη μεταφέρει τις εικόνες που σχηματίστηκαν στα παιδιά μάτια για τη Μεσόγειο της λύτρωσης, το μαγευτικό ποταμό Νέβα, της ισοπέδωση από τους σεισμούς Πόλη, την πεινασμένη Κεντρική Αμερική και την ταΐστρα του Θεσσαλικού Κάμπου.
Για τον Μωχάμετ, ο πόνος για τον ξεριζωμό από τον προσφυγικό καταυλισμό καταπραΰνεται από την πρώτη επαφή του με τη θάλασσα. Για την Φιντάν, ο σεισμός είναι η αφορμή για να τρυπώσει σ' ένα πρόχειρο νοσοκομείο και να ονειρευτεί ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να γίνει γιατρός. Για τον Σέργιο και το Χόρχε, οι δεινές οικονομικές συνθήκες στις χώρες όπου ζουν, ξεπερνιούνται με τα παραμύθια της γιαγιάς και τις συνομιλίες με τα ζώα του δάσους και τα στοιχειά της φύσης. Ακόμη κι η καλοταϊσμένη Ζωίτσα, από τα μέρη μας, ανακαλύπτει πως τα παιδιά όλης της γης μπορούν να δημιουργήσουν, μαζί με τ' αστεράκια, έναν καλύτερο κόσμο.
